Sexton's Corner, Vol. 31: Archie Karas, 'Ο μεγαλύτερος τζογαδόρος του κόσμου', Μέρος 1ο

Μπορείτε να φανταστείτε κάποιον να φτάνει στο Λας Βέγκας το 1992 με $50 στην τσέπη, στη συνέχεια να δανείζεται $10.000 για να αρχίσει να παίζει στα $200/400 razz και seven – card stud, και μέσα σε έξι μήνες να ανεβάζει την περιουσία του σε $17.000.000 παίζοντας πόκερ και ζάρια? Ύστερα, αντί να πάρει τα χρήματα, αποφασίζει να ρισκάρει για τα ύψη και ανεβάζει τον λογαριασμό του στα $40.000.000, πριν τα χάσει όλα μέχρι το 1995? Σας παρουσιάζουμε τον μεγαλύτερο τζογαδόρο του κόσμου, τον Archie Karas. Προετοιμαστείτε για ένα ταξίδι στην μνήμη της πιο θρυλικής ιστορίας ενός τζογαδόρου που συνέβη ποτέ στο Λας Βέγκας. Ετοιμαστείτε και δέστε τις ζώνες ασφαλείας σας!

Αυτή η ιστορία είναι αληθινή και αξίζει να γίνει ένα bestseller και στη συνέχεια να μεταφερθεί στην μεγάλη οθόνη. Ο Archie Karas, ένας Έλληνας μετανάστης, είναι στην πραγματικότητα ο Ανάργυρος Καραμπουρνιώτης. Μεγάλωσε στην πόλη Αντύπατα, στο ελληνικό νησί της Κεφαλονιάς, που είναι στο Ιόνιο Πέλαγος, ανάμεσα στην Ιταλία και την Ελλάδα. Το ελληνικό αυτό νησί ήταν κυρίως πέτρα, με ελάχιστο γόνιμο έδαφος για σπαρτά. Οι άνθρωποι στηρίζονταν στη βροχή για νερό, καθώς στο νησί δεν υπήρχε αρκετό.

Ο πατέρας του Archie ήταν ο Νικόλας, που έχτιζε σπίτια. Δούλευε σκληρά και ήταν ένας ιδιαίτερα ταλαντούχος χτίστης, αλλά τα χωριά ήταν πολύ φτωχά. Είχε δύσκολη ζωή, αλλά ήταν δύσκολο να έχει κέρδος, εάν είχε κάποιο μερικές φορές, για να στηρίζει την οικογένεια. Κυριαρχούσε η φτώχεια. Όπως το συνδυάζει ο Archie, "Έπρεπε να παίζω με μπίλιες μερικές φορές για να κερδίσω χρήματα και χρειαζόταν ένα πολύ σταθερό χέρι για να το κάνω αυτό."

Ο Archie πέρασε πρόσφατα από το σπίτι μου στο Λας Βέγκας, για να μου μιλήσει για την ταπεινή του αρχή, και σε μια στιγμή βαθιάς σκέψης είπε, "Tommy, οι τρίχες των χεριών μου έχουν σηκωθεί όρθιες μόνο και μόνο από τη σκέψη αυτών των πρώτων ημερών όταν μεγάλωνα, οπότε έπρεπε να ρισκάρω παίζοντας μπίλιες για να βγάλω χρήματα! Εκείνες τις μέρες παίζαμε ακόμα για δραχμές, που ήταν το νόμισμα τότε. Χρειαζόταν 30 δραχμές για να βγάλεις ένα δολάριο, έτσι το να κερδίσω δυόμισι δραχμές σήμαινε ότι είχα κερδίσει μια φραντζόλα ψωμί, ώστε να μην πεινάσω εκείνη την μέρα."

Ένα μεγάλο συμβάν και ο λόγος για τον οποίο διαλύθηκε η σχέση του με τον πατέρα του, ήταν όταν μια μέρα ο Archie δούλευε για τον πατέρα του στην οικοδομή. Ο Archie μισούσε την δουλειά με το τσιμέντο, γιατί όπως έλεγε, μια μέρα του έκαψε τα χέρια. Ο πατέρας του θύμωσε, άρχισε να τον βρίζει και του πέταξε και ένα μυστρί με δύναμη, το οποίο πέρασε ξυστά από το κεφάλι του Archie. Αυτό ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για τον Archie, ο οποίος σε ηλικία 15 ετών το έσκασε από το σπίτι, χωρίς να ξαναδεί τον πατέρα του. Ο πατέρας του πέθανε μόλις τέσσερα χρόνια αργότερα από καρκίνο, όταν ο Archie ήταν 19 ετών.

Σήμερα ο Archie Karas είναι 57 ετών και ζει στο Λας Βέγκας στην πολιτεία της Νεβάδα. Η οικογένειά του κατοικεί στην Ελλάδα. Η μητέρα του, Μαριάννα, είναι 87. Ο μεγαλύτερος αδερφός του Πέτρος, είναι 63 και είναι ιδιοκτήτης ενός εστιατορίου / pub. Η μεγαλύτερη αδελφή του, Ελένη, είναι οικοδόμος και η μικρότερη αδελφή του, Διονυσία, 45, είναι δασκάλα σε σχολείο. Ο Archie διατηρεί στενή επαφή με την οικογένειά του μέσω τηλεφώνου, και προσπαθεί να ταξιδεύει στην Ελλάδα τουλάχιστον μια φορά το χρόνο. Δυο φορές έφερε την μητέρα του στο Λας Βέγκας για εξάμηνες επισκέψεις, και αυτό όταν κολυμπούσε στα εκατομμύρια. Ο αδερφός του και η αδερφές του τον επισκέφτηκαν και αυτοί, και μπορείτε να φανταστείτε την αντίδραση της οικογένειας όταν είδαν τον Archie πλούσιο, πέρα από κάθε φαντασία, σε σχέση με εκείνες τις ημέρες φτώχειας πίσω στην πατρίδα? Είχαν εντυπωσιαστεί από το πόσο πολύ χρήμα γέμιζε τα πολλά χρηματοκιβώτιά του! Ποια μάνα και ποια οικογένεια δεν θα είχε εντυπωσιαστεί?


Ο Πέτρος, η Ελένη, η Μαριάννα και ο Archie στην Freemont Street

Ο Archie λέει, "Νιώθω πολύ τυχερός που έχω μια οικογένεια που με στηρίζει, γιατί συνειδητοποιώ ότι για πολλούς άλλους, που μπορεί να έχουν περάσει τα ίδια σκαμπανεβάσματα στην ζωή όπως εγώ, οι οικογενειακοί δεσμοί μπορεί να χαθούν. Παρόλο που ανέβηκα στην κορυφή του βουνού και γύρισα πίσω, χάνοντας μια περιουσία, η οικογένειά μου είναι ακόμα εδώ για μένα. Η μητέρα μου συνήθιζε να μου λέει με τον τρόπο της ένα ελληνικό ποίημα, το οποίο βασικά λέει, 'Όταν είσαι ένα μεγάλο βουνό και το χιόνι λιώνει μια φορά το χρόνο, είναι δυο άλλες μεγάλες καταιγίδες που θα σε χτυπήσουν.' Ήταν πάντοτε πολύ σοφή, αλλά παρόλα αυτά μου έδωσε την ελευθερία να ακολουθήσω τον δικό μου δρόμο στη ζωή. Την αγάπησα γι' αυτό και εξακολουθώ να την αγαπώ."

Ας δούμε τώρα τι συνέβη στον Archie αφού εγκατέλειψε το σπίτι του στην Ελλάδα, όταν ήταν μόλις 15 ετών…

Ο Archie πέρασε τα επόμενα δυο χρόνια δουλεύοντας σε καράβια και φορτηγά, βγάζοντας $60 το μήνα, κυρίως ως σερβιτόρος, πριν πατήσει πόδι στην στεριά μόλις το καράβι έδεσε στο Πόρτλαντ του Όρεγκον. Μετά από αυτά τα δυο χρόνια που πέρασε στη θάλασσα, αυτό ήταν το πρώτο καράβι που έπιανε Αμερική. Με μεγάλη ελπίδα και υψηλές προσδοκίες για να βρει μια καλύτερη ζωή, ο δεκαεφτάχρονος Archie άρχισε να κυνηγάει το όνειρό του. Μόνος και τρωτός, όταν έφτασε στην Αμερική δεν μιλούσε ούτε Αγγλικά. Δούλεψε όλη τη διαδρομή μέχρι το Λος Άντζελες, όπου άρχισε να δουλεύει ως σερβιτόρος σε ένα εστιατόριο. Έπρεπε να μάθει Αγγλικά μόνος του, όσο το δυνατόν καλύτερα μπορούσε. Σήμερα ο Archie μιλάει τρεις γλώσσες αρκετά καλά: Ελληνικά, Αγγλικά και Ισπανικά.

Το εντυπωσιακό είναι ότι αυτή η πρώτη του δουλειά ήταν και η τελευταία που χρειάστηκε, καθώς σε ηλικία 18 ετών, δεν χρειαζόταν να δουλεύει πλέον! Ακριβώς δίπλα στο εστιατόριο ήταν ένα μαγαζί μπόουλινγκ και μπιλιάρδου, και ο Archie έγινε ένας πολύ καλός παίκτης μπιλιάρδου, περνώντας πολλές ώρες παίζοντας μπιλιάρδο βγάζοντας χρήματα έτσι, χωρίς να χρειάζεται να περιμένει παραγγελίες πελατών. Ο ιδιοκτήτης του εστιατορίου ήταν αρκετά πλούσιος και αγαπούσε το μπιλιάρδο. Αλλά δεν ήταν το ίδιο καλός όσο ο δεκαεφτάχρονος σερβιτόρος του, παρόλα αυτά έπαιζε, γιατί του άρεζε η δράση. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα, ο Archie κέρδισε ένα κάρο χρήματα από τον ιδιοκτήτη του εστιατορίου, και βρήκε και αρκετά άλλα ψάρια, όχι μόνο στο μπιλιάρδο, αλλά και στο δωμάτιο του πόκερ στο πίσω μέρος του μαγαζιού. Ο Archie είχε αρκετή αίσθηση για τις κάρτες, και διάθεση για να ρισκάρει, ήδη από την αρχή.

Με τα θύματά του στο μπιλιάρδο να γίνονται όλο και πιο λίγα, έγινε φανερό ότι έπρεπε να στραφεί σε παιχνίδια πόκερ υψηλότερου επιπέδου, για να συνεχίσει την πορεία του. Αρχικά ο Archie πίστευε ότι εάν είχε έναν λογαριασμό $10.000 θα είχε τακτοποιηθεί για το υπόλοιπο της ζωής του. Αλλά με την φυσική του τάση στον τζόγο, άλλαξε πολύ σύντομα αυτή τη ιδεολογία, και από $50.000, στη συνέχεια σε $500.000 και τελικά έφτασε τα $1.000.000. Στις δεκαετίες των 20 και 30 χρόνων του, ο Archie ήταν γνωστός καθώς μπορούσε να κερδίσει ένα εκατομμύριο και να το χάσει μέσα σε πενήντα φορές, κυρίως παίζοντας στην περιοχή του Λος Άντζελες. Όταν έχανε τα πάντα, έβρισκε πάντοτε κάποιον να τον στηρίξει και ξανάρχιζε από την αρχή. Ο Archie είπε, "Τη μια μέρα μπορεί να οδηγούσα μια Μερσεντές και την επόμενη μέρα να κοιμόμουν μέσα σε αυτή!"

Ο Karas στο απόγειο της καριέρας του

Ένα από τα σπάνια χαρακτηριστικά του Archie ήταν η επιθυμία του να παίζει με τα υψηλότερα όρια ενάντια στους καλύτερους παίκτες. Ήταν πάντοτε άφοβος στα τραπέζια, σε αντίθεση με τους περισσότερους από εμάς. Ο Archie λέει "Δεν δίνω ιδιαίτερη σημασία στο χρήμα. Τα πράγματα που θέλω το χρήμα δεν μπορεί να τα αγοράσει: υγεία, ελευθερία, αγάπη και ευτυχία. Δεν νιώθω φόβο, και παίζω σαν να μην έχω φόβο ότι θα τα χάσω. Ακόμα και σαν παιδί πίσω στην Ελλάδα, δεν φοβόμουν να τα στοιχηματίσω όλα, είτε ήταν μπίλιες, είτε ήταν κάτι άλλο."
Το άγχος που έρχεται όταν έχεις τέτοια σκαμπανεβάσματα με τόσο μεγάλα ποσά, θα κατέστρεφε τους περισσότερους από εμάς, αλλά όχι τον Archie. Πάντοτε ένιωθε ότι όσο μεγάλη και αν ήταν η τρύπα μέσα στην οποία μπορεί να κατέληγε, θα είχε πάντοτε το ταλέντο και το κουράγιο να σκαρφαλώσει πάλι έξω. Το Δεκέμβριο του 1992, ο Archie έχασε $2.000.000 παίζοντας πόκερ υψηλού ρίσκου. Μένοντας με $50 στην τσέπη, ο Archie αποφάσισε ότι πρέπει να επαναπροσδιορίσει την κατάσταση, και ένιωσε ότι πρέπει να ανεβάσει τις στροφές του, και να κατευθυνθεί στο Λας Βέγκας, για να ρισκάρει ακόμα πιο πολύ. Νομίζω ότι θα συμφωνήσετε πως οι περισσότεροι από εμάς θα πίστευαν ότι το καλύτερο στοίχημα που θα μπορούσαμε να κάνουμε είναι να κόψουμε λίγο ταχύτητα και να ρίξουμε τα όρια, να μειώσουμε τον κίνδυνο. Ο Archie είναι συντονισμένος διαφορετικά από όλους εμάς, καθώς γεμίζει αδρεναλίνη κυνηγώντας το ακατόρθωτο. Είναι αυτός ο σπάνιος παίκτης που καλή τη πίστη παίζει μεγάλα όρια, γιατί πάντοτε πίστευε ότι η μοίρα του είναι να γίνει ο μεγαλύτερος τζογαδόρος του κόσμου. Αυτή ήταν η ιδεολογία του, και με μόλις $50 στην τσέπη και μια γεμάτη δεξαμενή στο αυτοκίνητο με πετρέλαιο, κατευθύνθηκε στην Route 15 για το Λας Βέγκας.

Αυτό που συνέβη στη ζωή του στη συνέχεια, ήταν τόσο απίστευτο, που δεν σηκώνει εξηγήσεις. Ήταν έτοιμος να αντιμετωπίσει τους πάντες στο Λας Βέγκας, αλλά το Λας Βέγκας δεν ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει κάποιον σαν τον Archie. Στο πρώτο καζίνο στο οποίο μπήκε, το Binion's Horseshoe, με τα $50 λογαριασμό, διοργανωνόταν ένα πρωτάθλημα, με μεγάλα και πλούσια περιφερειακά παιχνίδια. Καθώς ερευνούσε την αίθουσα ο Archie εντόπισε έναν παίκτη πόκερ που γνώριζε το ταλέντο του Archie στα razz και seven – card stud παιχνίδια. Με τα απίστευτα σκαμπανεβάσματά του με το τζόγο πίσω στο Λος Άντζελες, θα ήταν αυτή η στιγμή της ζωής του όπου μπορεί να ξεκινούσε κάτι ιστορικό? Κανείς στην αίθουσα δεν το ήξερε εκείνη τη στιγμή, αλλά ο Archie Karas ήταν έτοιμος να κάνει κάτι το οποίο δεν είχε σκεφτεί κανείς!

Θυμηθείτε ότι ο Archie είχε μόλις χάσει τα πάντα στην ζωή του, μερικές νύχτες νωρίτερα, με αυτή την τεράστια απώλεια των $2.000.000 στο Λος Άντζελες. Η αυτοπεποίθηση ενός κανονικού ανθρώπου θα είχε κλονιστεί. Όχι για τον Archie όμως, ο οποίος είχε νεύρα από ατσάλι και μια ιδεολογία την οποία δεν μπορούσε να αποτινάξει.

Ο Archie ζήτησε από τον φίλο του ένα δάνειο $10.000 για να εισαχθεί σε ένα παιχνίδι razz $200/400. Βασικά, κανείς δεν έπαιζε razz τόσο καλά όσο ο Archie και έτσι βγήκε από την είσοδο όλο ενέργεια και τριπλασιάζοντας τα χρήματά του μέσα σε τρεις ώρες. Επέστρεψε γρήγορα το δάνειο των $10.000 στον φίλο του, μαζί με 50% κέρδος για τον ευτυχισμένο επενδυτή. Σε αυτό το σημείο ο Archie μπορούσε να παίξει μόνος του, και ο θρύλος του στην ιστορία του Λας Βέγκας ήταν έτοιμος να γραφτεί.

Μαζί με πολλούς άλλους, παραβρέθηκα πρόσφατα στην κηδεία του Chip Reese. Ο μεγάλος αριθμός φίλων και τζογαδόρων που βρέθηκαν και αυτοί ήταν και αφορμή για έμπνευση, αλλά και συντριπτικός. Εάν δεν γνώριζα καλύτερα, θα πίστευα ότι ο Archie Karas ήταν μέλος της οικογένειας, όπως τον πρόσεξα καθώς συναντούσε, χαιρετούσε και έκανε χειραψίες με πολλούς στην κεντρική πόρτα και στο διάδρομο. Έβλεπα όμως ότι ο Archie ήταν αυτός που ήρθε να αποτίσει φόρο τιμής στον συναγωνιστή του, Chip Reese. Η ειρωνεία είναι, ότι πολλοί από τους καλεσμένους και τους νεότερους παίκτες πόκερ, πολύ πιθανό να μην ήξεραν ποιος είναι ο Archie, καθώς η ρέντα του συνέβη σχεδόν 15 χρόνια πριν.

Η αλήθεια είναι ότι πολλοί από τους υψηλού ρίσκου παίκτες πόκερ, για πολλά χρόνια, είχαν σταματήσει να μιλάνε με τον Archie αφού έχασε όλα τα χρήματά του. Οι περισσότεροι από τους μεγάλους που προσπάθησαν να τον αντιμετωπίσουν, παίζοντας παιχνίδια υψηλού ρίσκου, με πλήρη επίγνωση, έμαθαν γρήγορα ότι ο Archie ήταν υπερβολικά άφοβος και υπερβολικά σκληρός για να τον ελέγξουν. Τα υψηλά όρια τα οποία ήθελε να παίζει ο Archie κυριολεκτικά έβγαζε τους περισσότερους έξω από την ζώνη ασφάλειάς τους. Και όμως, ύστερα από όλο αυτό τον καιρό, ο Archie εμφανίστηκε στην κηδεία του Chip για να τον αποχαιρετήσει, αποτίνοντας φόρο τιμής στον άνθρωπο, που ήταν ένα κλασσικό πρόσωπο, και επίσης ο πρώην αντίπαλος του Archie στην πράσινη τσόχα. Ο Archie έβλεπε τον Chip ως έναν μονομάχο που είχε επιζήσει παίζοντας για 30 χρόνια παιχνίδια υψηλού ρίσκου.

Καθώς τον έβλεπα εκεί και πως συγκρατούσε τον εαυτό του, πέρασε η σκέψη από το μυαλό μου, ότι δεν βρισκόταν κανείς στην κηδεία που μπόρεσε ποτέ να νικήσει τον Chip Reese, εκτός από τον έναν άνθρωπο στο κόσμο – τον Archie Karas. Δεν βρισκόταν όμως εκεί για να πανηγυρίσει τη νίκη, αλλά για να αποτίνει φόρο τιμής στον Chip, όπως όλοι οι άλλοι.

Περπατούσα στο παρκινγκ μετά την κηδεία και πρόσεξα την μεμονωμένη φιγούρα που κατευθυνόταν προς το αμάξι της. Έκανα ένα γρήγορο τρέξιμο και μετά κατάλαβα ότι ήταν ο Archie, οπότε πήγα να του μιλήσω. Οι εμπειρίες που είχε με τον Chip, δεν έμοιαζαν με κανενός τις εμπειρίες στον κόσμο. Κανείς στον κόσμο δεν είχε κερδίσει περισσότερα χρήματα από τον Chip παίζοντας με λογική, υψηλό ρίσκο και πόκερ, ή με υψηλότερα όρια εκείνη την περίοδο από τον Archie. Στο παρκινγκ ο Archie μου είπε, "Tommy, από όλους τους αντιπάλους με τους οποίους έχω παίξει, και έχω παίξει με όλους τους μεγάλους, κανείς τους δεν είχε περισσότερη φινέτσα από τον Chip."

Αν και δεν ήταν στενοί φίλοι, που μιλούσαν για ένα διάστημα ορισμένων χρόνων, εκεί βρισκόταν ο Archie, αποτίνοντας φόρο με ήσυχες σκέψεις, σχεδόν περνώντας απαρατήρητος από την μεγάλη μερίδα του κόσμου που δεν γνώριζε ποιος ήταν. Αφού έχασε όλα τα χρήματα του, λειτουργούσε αθόρυβα για πολλά χρόνια, ελπίζοντας να μην αποκλειστεί από τα καζίνο. Για τα καζίνο, ο Archie αντιπροσώπευε έναν επικίνδυνο και άφοβο τζογαδόρο στην πίστα, που μπορεί να μην κέρδιζε απλώς μερικούς πολυέλαιους, αλλά ολόκληρο το μαγαζί!

Ο Archie λέει, "Το πόκερ δίνει την ευκαιρία να κερδίσεις περισσότερα χρήματα, αλλά είναι πολύ σκληρή δουλειά. Μπορεί να κερδίσω $1.000.000 με $4.000.000 μέσα σε δέκα ή 30 λεπτά στα ζάρια, όσο υψηλά και αν θέλω να παίξω, ενώ μπορεί να μου πάρει 24 ώρες να κερδίσω $1.000.000 με $2.000.000 παίζοντας πόκερ, παίζοντας επιθετικά. Είναι πολύ δουλειά που είναι πολύ κουραστική. Το κάνω γιατί μου αρέσει πάρα πολύ να παίζω πόκερ."

Στο πόκερ, ο Archie συγκρίνει την ιστορία του με του Chip, υπερασπιζόμενος τον τίτλο του ως πρωταθλητή, ενάντια στον εαυτό του, υπερασπιζόμενος την ζωή του σε μια Ρωμαϊκή αρένα. Η απίστευτη ιστορία του Archie από το 1992 μέχρι το 1995 ήταν ένα ταξίδι πέρα από την πίστη, περιλαμβανομένων και των μαχών του ενάντια στον βασιλιά, Chip Reese. Θα απολαύσετε περισσότερα από αυτά στις επόμενες στήλες μας.

Το ενδιαφέρον με την ιστορία του είναι ότι θα μας την διηγηθεί ο ίδιος. Ο Archie έχει συμφωνήσει να δώσει μερικές συνεντεύξεις για να καταγραφεί Η διαδρομή, η πιο τολμηρή διαδρομή στην ιστορία του Λας Βέγκας και σίγουρα ένα σημαντικό κεφάλαιο στην ιστορία του τζόγου. Έτσι, όπως είπα και στην αρχή… δέστε τις ζώνες σας και μείνετε συντονισμένοι για το 2ο μέρος!

Το Ταξί είναι παρκαρισμένο,

Tom Sexton

• 
• 
• Email σε κάποιον φίλο
• Print