H θεωρία Attribution περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι εξηγούν την συμπεριφορά τους και την συμπεριφορά των άλλων. Σύμφωνα με αυτήν την θεωρία, οι άνθρωποι τείνουν να θεωρούν είτε τα εσωτερικά είτε τα εξωτερικά αίτια ως καθοριστικούς παράγοντες για τις περισσότερες συμπεριφορές. Αν δούμε ένα παιδί να κλαίει σε ένα μαγαζί, μπορεί να σκεφτούμε «τι κακομαθημένο παιδί» (εσωτερική αιτία) ή μπορεί να σκεφτούμε «αναρωτιέμαι μήπως έχει χτυπήσει η μήπως είναι άρρωστο» (εξωτερική αιτία). Αποδίδουμε το κλάμα του παιδιού είτε σε κάποια εσωτερική αιτία είτε σε κάποια εξωτερική. Στο poker, αν κάποιος παίξει ένα συγκεκριμένο χέρι με κακό τρόπο, μπορούμε να το αποδώσουμε σε εσωτερικό αίτιο όπως, «ο τύπος δεν έχει ιδέα από poker», ή σε εξωτερικό αίτιο όπως, «ο τύπος είναι σε tilt ή έχει πιει ή έχει αποσπαστεί η προσοχή του». η διάκριση αυτή είναι πολύ σημαντική στο poker.
Αν βρισκόμαστε σε ένα τραπέζι με έναν πραγματικά πολύ κακό παίκτη, τότε μπορούμε να εκμεταλλευτούμε αυτό το γεγονός ξανά και ξανά. Αλλά αν ο παίκτης βρίσκεται σε tilt και κάνει ένα διάλλειμα, είναι πιθανό όταν επιστρέψει να μην βρίσκεται πλέον σε tilt και να είναι έτοιμος για ένα πιο δυνατό παιχνίδι. Αν κάνουμε το λάθος και αποδώσουμε το κακό παιχνίδι σε εσωτερικό παράγοντα, δηλαδή αν θεωρήσουμε πως είναι απλά ένας κακός παίκτης, μπορεί να χάσουμε πολλά chips όταν επιστρέψει με το «Α» επιπέδου παιχνίδι του.
Ας κάνουμε λοιπόν μια σημαντική ερώτηση: όταν χάνουμε ένα χέρι με μικρή διαφορά από έναν άλλο παίκτη, ποια είναι η πρώτη μας σκέψη? «Είναι κακός παίκτης». «Με νίκησε». «Ήταν τυχερός». Η σωστή απάντηση είναι πως δεν πρέπει να έχουμε την ίδια πρώτη σκέψη κάθε φορά που χάνουμε ένα χέρι. Πρέπει να μελετάμε το κάθε χέρι με σκοπό να αποδώσουμε σωστά την ήττα μας στον παράγοντα «ικανότητα» ή «τύχη». Αλλά πιο σημαντικό είναι να πάρουμε μια απόφαση με εσωτερικά ή εξωτερικά κριτήρια για τις ενέργειες και των δύο παικτών, τις δικές μας αλλά και του αντιπάλου μας. Πολύ συχνά δεν αποδεχόμαστε τα λάθη μας και βάζουμε την ετικέτα του κακού παίκτη στον αντίπαλο μας. Είναι αρκετά πιθανό να έπαιξε λάθος, εμείς όμως πως παίξαμε?
Για κάθε φορά που «διαβάζουμε» μια κατάσταση, θέλουμε να αποδώσουμε σωστά τον τρόπο που παίζει ο άλλος παίκτης. Αν το παιχνίδι τους είναι συντηρητικό η το ακριβώς αντίθετο (εσωτερικό), δεν μας απασχολεί αρκεί να έχουμε κάνει ένα καλό και σίγουρο «διάβασμα». Αν βέβαια έκαναν μια ενέργεια με κάποιο χέρι για να δείξουν πως είναι επιθετικοί, τότε ίσως απλά στέλνουν ένα σήμα στο τραπέζι (εξωτερικό) και στη συνέχεια θα συνεχίσουν να παίζουν συντηρητικά.
Η εφαρμογή της θεωρίας attribution σε άλλους παίκτες είναι το εύκολο κομμάτι της υπόθεσης. Απλά ας μην βάζουμε μεγάλες ετικέτες σε κάποιον παίκτη (συντηρητικός, maniac, bluffer) μέχρι να είμαστε σίγουροι για αυτό. Καλύτερα να χρησιμοποιούμε εξωτερικά «διαβάσματα» («παίζει το Α-Κ γρήγορα) και να μελετήσουμε την μεγάλη ετικέτα που θα του δώσουμε. Στα περισσότερα τουρνουά με μικρό buy-in δεν έχουμε αρκετές πληροφορίες για κάποιον παίκτη ώστε να κάνουμε κάποιο ικανοποιητικό εσωτερικό «διάβασμα». Αν βγάλουμε ένα τέτοιο συμπέρασμα μπορεί να μας κοστίσει όταν ο παίκτης παίξει αντίθετα από τα συμπεράσματα μας για αυτόν. Δεν σημαίνει πως αλλάζουν το παιχνίδι τους, σημαίνει πως τους αποδώσαμε ένα στυλ με βάση πολύ λίγες πληροφορίες.
Η δεύτερη εφαρμογή της θεωρίας attribution στο poker είναι πολύ πιο δύσκολη. Πρέπει να εξηγούμε τα κίνητρα και τις ενέργειες στο δικό μας παιχνίδι. Όλοι θέλουμε να πιστεύουμε πως χάνουμε τα μεγάλα χέρια λόγω της τύχης ή ενός τεράστιου suckout, αλλά γνωρίζουμε πως αυτό δεν είναι αλήθεια. Κάποιες φορές κάνουμε λάθος «διάβασμα» η δεν παίζουμε σωστά. Κάνουμε ένα λάθος και πρέπει να αποδώσουμε την ήττα μας είτε σε έναν εσωτερικό είτε έναν εξωτερικό παράγοντα στον τρόπο παιχνιδιού μας. Αν είναι εξωτερικός: είμαστε κουρασμένοι, χάσαμε ένα διάβασμα, αποσπάστηκε η προσοχή μας κλπ. , παρατηρούμε αυτό το λάθος και συνεχίζουμε. Αν είναι εσωτερικός:, τότε έχουμε δουλειά να κάνουμε. Αν πιέζουμε το παιχνίδι με top pair/top kicker και δεχόμαστε την ήττα μετά την ήττα, τότε το παιχνίδι μας κάπου χάνει. Είναι προφανές πως δεν παίζουμε σωστά το top pair/top kicker και είναι ένα εσωτερικό ζήτημα.
Είναι θεμελιώδες στο να βελτιώσουμε το παιχνίδι μας να μάθουμε να αποδίδουμε τα λάθη μας σωστά και να κάνουμε τις απαραίτητες ενέργειες για να μπαλώνουμε τα σημεία στα οποία χάνουμε. Είναι πιο δύσκολο να εξηγούμε την συμπεριφορά μας από το να εξηγούμε την συμπεριφορά κάποιου άλλου παίκτη. Επίσης είναι πιο δύσκολο να βελτιώνουμε την εσωτερική μας συμπεριφορά από τον διορθώνουμε τα εξωτερικά μας λάθη.
Δεν υπάρχουν σχόλια
Προσθέστε το Σχόλιο σας