Η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα

Tommy Angelo Presents: Practice Makes Perfect

Ακόμη και ως λίγο πιο χαζούλικο παιδί, ήξερα ότι κάτι δε πάει καλά μ'αυτή τη φράση.

“Η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα!” έλεγε η δασκάλα Mary Malcolm χτυπώντας το χέρι μου με ένα χάρακα αν τα δάχτυλά μου πατούσαν ένα άσπρο πλήκτρο αντί για μαύρο.

Θα έλεγα, το σημάδι της ήταν τέλειο. Πάντα χτυπούσε το ένοχο δάχτυλο. Άρα ίσως η εξάσκηση όντως οδηγεί στην τελειότητα.

Αλλά όχι όποια κι όποια εξάσκηση, σωστά; Κι αν είμαι χάλια στην εξάσκηση; Ή αν είμαι χάλια γενικά; Βέβαια ποτέ δε μίλησα στη Malcolm έτσι. Αλλά σίγουρα το ήθελα. Ήθελα να της πω εντάξει-εντάξει. Το κατάλαβα. Πρέπει να εξασκηθώ πολύ. Και δε με πειράζει αυτό. Αλλά μπορείς να μου υποσχεθείς ότι θα φτάσω στην τελειότητα;

Το μυαλό μου ήταν μόλις δέκα ετών όταν μου έρχονταν αυτές οι ερωτήσεις, έτσι ήταν άκρως ικανοποιητικό όταν άκουγα το σπουδαίο Vince Lombardi να επιβεβαιώνει την άποψή μου. Έλεγε, “Η εξάσκηση δεν οδηγεί στην τελειότητα. Μόνο η τέλεια εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα.”

Με άλλα λόγια, το να παίζεις ένα σκασμό ώρες πόκερ δεν είναι απαραίτητα αυτό που σε κάνει νικητή. Και η φράση “η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα” είναι λάθος στην ουσία.

Εκτός...

Εκτός κι αν αφήσουμε το φίλο μου το Βούδα να ερμηνεύσει τις λέξεις εξάσκηση και τελειότητα. Έχει μια οπτική στο συγκεκριμένο θέμα η οποία με μπερδεύει, παράλληλα όμως είναι εξαιρετικά γοητευτική. Ας τον πάρουμε ένα τηλέφωνο.

“Γεια σου, Βούδα. Εδώ Tommy.”

“Το τηλέφωνό μου δουλεύει.”

“Καλό αυτό.”

Ποτέ δε ξέρω τι να πω όταν λέει τέτοια πράγματα.

“Θα χρειαστώ λίγη βοήθεια με ένα άρθρο που ετοιμάζω,” είπα. “Λέγεται ‘Η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα.’”

“Δεν είναι φανταστικό;” είπε.

“Που δουλεύω;”

“Ο ηλεκτρισμός,” είπε.

“Έχεις σύνδρομο ADD;” (σύνδρομο με πρόβλημα αυτοσυγκέντρωσης και θέλησης)

“Θα έχω αν μου δώσεις λίγο.”

Ηρέμησα και χαμογέλασα όπως μου είχε μάθει, και έκανα μία νοητική επανεκκίνηση. “Εντάξει, για το άρθρο μου. Θυμάσαι όταν μου είπες ότι όλα είναι τέλεια; Έβγαζε νόημα τότε, αλλά όταν προσπαθώ να το εξηγήσω, δε μπορώ.”

“Γιατί δε το έχεις βιώσει.”

“Την τελειότητα;”

“Την έλλειψη ατελειών.”

“Εντάξει. Αυτό εξήγησέ το λίγο.”

“Η τελειότητα σημαίνει μηδέν ελαττώματα,” είπε. “Σημαίνει ότι τίποτα δεν είναι άτοπο ή άδικο. Σε μία ιδανική κατάσταση, δε βλέπουμε τίποτα στραβό όπου κι αν κοιτάξαμε. Τίποτα περίεργο στον ουρανό. Και τίποτα περίεργο με τον διπλανό μας.”

“Ιδανική κατάσταση;”

Είχα ανοίξει ήδη τις πύλες. “Μία νοητική στάση με πολλά λόγια,” είπε. “Αποδοχή, ικανοποίηση, νιρβάνα, zazen, μη-προσκόλληση, μη-αποστροφή, μη-εγωισμός...”

“Μη-σοβαρός;” είπα, εντυπωσιασμένος από τη θρασύτητά μου. “Συγνώμη. Αυτό που θέλω να πω είναι...”

“Λέξεις,” είπε. “Έχεις δίκιο. Οι λέξεις είναι οι μοναδικές που προκαλούν τη μη σοβαρότητα. Αλλά οι λέξεις είναι καινούριες σ'αυτό τον κόσμο. Βγάλτες από τη μέση — λέξεις για αξιολόγηση, λέξεις για σύγκριση — και όλα βγάζουν νόημα πάλι.”

“Μα κι εσύ δε χρησιμοποιείς λέξεις τώρα; Επιπλέον, κάνεις συγκρίσεις. Συγκρίνεις το να συγκρίνεις με το να μη συγκρίνεις.”

Ένιωσα σαν να κέρδισα πόντους. Μόνο που αυτός ο τύπος δε κρατάει το σκορ.

“Οι ατέλειες μπορεί να είναι παντού,” είπε. “Σε όλες τις διευθύνσεις, όπως στον αέρα. Η διαφορά είναι, ότι χρειαζόμαστε αέρα.” Χαμογέλασε.

“Θα το πιστέψω αυτό. Αλλά και πάλι συγκρίνεις. Τι θα έλεγες για...”

“Οι ατέλειες τραυματίζουν το λήπτη και τον πομπό.”

“Τώρα μισό λεπτό. Τι;”

“Όταν λες αυτό είναι τέλειο, λες παράλληλα ότι αυτό δεν είναι τέλειο. Αλλά όταν λέω αυτό είναι τέλειο, λέω παράλληλα κι εκείνο είναι τέλειο. Υπάρχει και το ελαττωματικό. Δεν είναι κακό.”

Έπρεπε να το σκεφτώ αυτό για λίγο.

“Έχεις δίκιο, Βούδα,” είπα. “Αυτό είναι κάτι που δε γνωρίζω. Ωραία, ας μιλήσουμε για τη λέξη εξάσκηση.”

Περίμενα απάντηση. Περίμενα κι άλλο. Κοίταξα το τηλέφωνό μου. Ήμασταν ακόμη σε σύνδεση.

“Είσαι εδώ;”

“Εδώ,” είπε.

Ξανά παύση.

“Κάνω εξάσκηση.”

Άκουσα το γέλιο του. Ήξερα ότι απλά έπρεπε να σκάσω, να σταματήσω και να αναπνεύσω μαζί του, αλλά ήμουν πολύ προβληματισμένος για να το κάνω.

“Η εξάσκηση είναι περίεργη λέξη,” είπα. “Μπορείς να εξασκηθείς στο διαλογισμό, όπως ένας πιανίστας και μπορείς να κάνεις πρακτική, όπως ένας γιατρός, σωστά;’

“Λόγια,” είπε. “Εξασκήσε, κάνεις πρακτική, είσαι πρακτικός.” Η φωνή του χαμήλωσε.

“Με την πρακτική εξασκήσε να μην αξιολογείς, να μη συγκρίνεις. Η πρακτική σηκώνει το πέπλο της αυταπάτης και σου δίνει τη δυνατότητα να καταλάβεις ότι τίποτα δεν είναι ελαττωματικό. Η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα.”

“Μου λες ότι μπορώ μέσω διαλογισμού να οδηγηθώ στο τέλειο πόκερ;” Η φωνή μου ανέβηκε λίγο. “Και αν δε το κάνεις σωστά; Και η κακή εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα;”

“Ουρανός,” είπε χαμογελώντας. Είναι ενοχλητικό όταν μου τη λέει έτσι, αλλά κατά κάποιο τρόπο με ηρεμεί.

“Εντάξει φίλε μου,” είπα. “Ευχαριστώ για τη φανταστική κλήση που είχαμε.”

Και το έκλεισε, γελώντας υποθέτω.

Για να μπείτε στη λίστα email του Tommy και να μαθαίνετε νέα για το τρίτο του βιβλίο, Painless Poker, μαζί με επιπλέον συμβουλές, κάντε κλικ εδώ.

Για νέα, ενημερώσεις και άλλα ακολουθήστε το PokerNews σε Twitter και Facebook.

Η εξάσκηση οδηγεί στην τελειότητα 101

Τι νομίζετε;

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ

Άλλα νέα